بسیاری از روابط میان زن و شوهران یا روابط آن ها با فرزندانشان بدون اینکه بدانند، در زمره ی خشونت های خانگی قرار می گیرد. خشونت خانگی همانطور که از اسمش پیداست به معنای رفتار خشن و توام با عصبانیت و سلطه گری یکی از افراد خانواده با سایر افراد خانواده است. قربانی این خشونت ها، کودکان و زنان و حتی مردان می توانند باشند. در واقع این رفتارهای خشن و آسیب زا می تواند میان فرزندان با والدین، فزندان با یکدیگر، والدین با یکدیگر یا والدین با فرزندانشان باشد. این خشونت ها انواعی دارد که می تواند بصورت فیزیکی مثل تنبیه بدنی ، خشونت جنسی، خشونت روانی و یا بصورت محدودیت و ممنوعیت باشد.

اکثر انسان ها مورد خشونت خانگی واقع شده اند ولی به دلایل مختلفی از جمله ترس از آبرو یا ناتوانی یا هر دلیل دیگری اقدامی علیه شخص مقابل انجام نداده اند. یا اینکه اشخاص اصلاً اگاهی لازم را ندارند و نمی دانند که این رفتار ها خشونت محسوب می شود و آن ها می توانند اعتراض کنند.

تعریف خشونت

در خصوص خشونت تعریفی در قوانین داخلی ارائه نشده است اما سازمان ملل در قطعنامه ی 104/48 مجمع عمومی 20 دسامبر 1993 تعریفی از خشونت علیه زنان ارائه داده است:

” هر نوع عمل خشونت‌آمیزی که بر اختلاف جنسیت مبتنی باشد و به آسیب یا رنج بدنی، جنسی یا روانی زنان بیانجامد یا احتمال منجر شدن آن به این نوع آسیب‌ها و رنج‌ها وجود داشته باشد؛ مانند تهدید به این‌گونه اعمال، زورگویی یا محروم‌سازی خودسرانه از آزادی، خواه در حضور عموم یا در زندگی خصوصی روی دهد، خشونت علیه زنان تلقی می‌شود.”

 

این مسائل می تواند در خصوص فرزندان یا حتی در خصوص مردان نیز صدق کند. بنابراین می توان این تعریف را به عنوان ملاک تعیین خشونت در نظر گرفت.

انواع خشونت

خشونت می تواند در قالب های مختلفی صورت بگیرد:

  • خشونت فیزیکی: انواع تنبیه های بدنی و ضرب و جرح و آسیب های جسمانی یا حتی قطع عضو و قتل را شامل می شود.
  • خسونت های روانی: این خشونت می تواند شامل انواع تهدید و ترساندن طرف مقابل به منظور آسیب رساندن به او یا اطرافیانش، هر گونه تحقیر و توهین بد دلی و حسادت شدید است.
  • خشونت جنسی: این خشونت شامل هر گونه تجاوز جنسی یا اجبار به برقراری رابطه جنسی، اعمال جنسی نامتعارف و نامعقول یا آسیب زننده است.
  • محرومیت و محدودیت: این مسئله می تواند ایجاد محرومیت و محدودیت در تردد و رفت و آمد و روابط شخص باشد یا محدودیت در مسائل اقتصادی، گرفتن اموال و دارایی او با زور و تهدید یا فعالیت او در زمینه های مختلف اجتماعی باشد.

مجازات خشونت خانگی چیست؟

با اینکه در ایران همواره تعداد بسیاری از خانم ها همواره مورد خشونت خانگی واقع می شوند اما در این خصوص هیچ قانونی وضع نشده است. بنابراین چون در هیچ قانونی این عمل جرم انگاری نشده است این عمل جرم نیست. به همین دلیل شاید نتوان خشونت خانگی را بصورت جدی پیگیری نمود .

اما در یک فرض اگر این اقدامات از جانب شوهر علیه همسرش واقع شود و خانم مورد خشونت خانگی واقع شود، در صورت آسیب جسمی می تواند به پزشکی قانونی مراجعه کرده و اگر شاهدی نیز دارد بیاورد و از همسرش شکایت نماید و مطالبه ی دیه نماید. حتی گاهی می توان از این طریق به مسئله ی در عسر و حرج بودن خانم استناد نمود و اقدام به طلاق از طریق عسر و حرج کرد.

 اگر متوجه خشونت خانگی شدید، با شماره 123 تماس بگیرید و گزارش دهید.

آیا خشونت علیه اطفال و کودکان جرم انگاری شده است؟

در خصوص اطفال و کودکان از آن جا که این افراد بسیار ناتوان هستند و قدرت دفاع از خود را ندارند همواره حمایت بیشتری صورت گرفته است. مصداق خشونت علیه کودکان در آزار روحی و جسمی  کودکان و رسیدگی نکردن به وضعیت سلامتی و رفاه آن ها، به کار گرفتن آن ها، توهین و تحقیر و حتی تجاوز جنسی می تواند باشد.

” ماده 3 قانون قانون حمايت از اطفال و نوجوانان – مصوب 1399/02/23:

موارد زير در صورتي ‌كه طفل يا نوجوان را در معرض بزه ‌ديدگي يا ورود آسيب به سلامت جسمي، رواني، اجتماعي، اخلاقي، امنيت و يا وضعيت آموزشي وي قرار ‌دهد، وضعيت مخاطره‌ آميز محسوب شده و موجب مداخله و حمايت قانوني از طفل و نوجوان مي ‌شود:

الف) بي‏ سرپرستي طفل و نوجوان و يا بي ‌توجهي و سهل ‌انگاري در انجام وظايف قانوني و شرعي نسبت به آنان از سوي هر شخصي كه مكلف به آن است؛

ب) ابتلاي هر يك از والدين، اولياء يا سرپرستان قانوني به بيماري يا اختلال‌ هاي رفتاري، رواني يا شخصيتي و يا بيماري‏ هاي جسمي واگير صعب ‏العلاج به تشخيص پزشكي قانوني؛

پ) زنداني‌ شدن هر يك از والدين، اولياء يا سرپرستان قانوني؛

ت) ابتلاء هر يك از والدين، اولياء يا سرپرستان قانوني به اعتيادهاي زيان‏ آور نظير مواد مخدر و روانگردان يا قمار؛

ث) قوادي و يا دائر يا اداره‌ كردن مراكز فساد و فحشا توسط هر يك از والدين، اولياء يا سرپرستان قانوني و يا اشتهار آنها به فساد اخلاق و فحشا؛

ج) خشونت مستمر والدين، اولياء، سرپرستان قانوني و يا ساير اعضاي خانواده نسبت به يكديگر؛

چ) عدم اقدام براي ثبت واقعه ولادت يا عدم اخذ اسناد سجلي يا هويتي براي طفل يا نوجوان بدون عذر موجه؛

ح) بازماندن طفل و نوجوان از تحصيل؛

خ) طرد شدن طفل و نوجوان از سوي خانواده؛

د) كم‌ تواني جسمي يا ذهني طفل و نوجوان، ابتلاي وي به بيماري‌ هاي خاص يا اختلال هويت جنسي؛

ذ) نقض قوانين جزائي توسط طفل يا ارتكاب جرم توسط نوجوان و يا استفاده از آنها در فعاليت ‌هاي مجرمانه، وارد شدن يا وارد كردن طفل و نوجوان در فعاليت‏ هايي نظير تكدي‏ گري و قاچاق و همچنين اعتياد آنان به مواد مخدر، روانگردان يا مشروبات الكلي؛

ر) هرگونه وضعيت زيانبار ناشي از فقر شديد، آوارگي، پناهندگي، مهاجرت يا بي ‌‌تابعيتي؛

ز) فرار مكرر از خانه يا مدرسه و ترك تحصيل از سوي طفل يا نوجوان؛

ژ) سوء رفتار نسبت به طفل و نوجوان و يا بهره‏ كشي از او.”